اکتبر ۲۰۲۶ گوگل با پروژه Suncatcher اولین ماهواره آزمایشی خود را با موشک فالکون ۹ به مدار فرستاد. ماهواره‌ای به اندازه یک یخچال‌فریز با ۴ تراشه TPU که قرار نیست سرویس بدهد، قرار است به یک سؤال جواب بدهد:
آیا پروژه دیتاسنتر و تراشه هوش مصنوعی در فضا میتواند موفق شود؟
منطق گوگل روشن است. هوش مصنوعی تشنه برق است و در مدار خورشید، پنل خورشیدی تا ۸ برابر زمین انرژی می‌دهد؛ بدون شب، بدون ابر، بدون شبکه برق.
اما تناقض جذاب اینجاست که فضا با همه سرمایش، داغ است.
در خلأ هوا نیست که گرما را ببرد. گرمای TPU باید با لوله حرارتی و رادیاتور به تابش مادون قرمز تبدیل شود. برای همین در این نمونه اولیه، تراشه‌ها فقط در بازه‌های ۱۵ دقیقه‌ای روشن می‌مانند و بعد برای دفع گرما خاموش می‌شوند.
چالش‌های بعدی بزرگ‌ترند: تابش فضایی، ارتباط بین ۸۱ ماهواره در فاصله چند صد متری، تعمیر پرچالش در مدار، زباله فضایی، آلودگی نوری آسمان و مهم‌تر از همه هزینه بسیار بالای پرتاب. طبق محاسبات گوگل تا هزینه پرتاب از ۳۶۰۰ دلار به حدود ۲۰۰ دلار به ازای هر کیلوگرم نرسد، دیتاسنتر فضایی با زمین رقابت نمی‌کند. به نظر تو، Suncatcher راه نجات انرژی  دیتا سنتر و هوش مصنوعی است یا بلندپروازانه‌ترین آزمایش مهندسی دهه؟